मेरा बापका क्या जाता हे.......... नाम हे मेरा "क्या" गांठ्ठे?

बिगरेको घरको भत्केको चाला, मैले गरेको कामले मेरा बापका क्या जाला । येस्तै सोचिरहे होलिन मन्त्रि ज्युले “आज भोलि”। सतिले सरपिको देशमा पतिले छडे पछि, दाइजोम पको टिकटले रजनिति गर्न आकि अबलालाई, देशको सम्पत्तिमा तबला बजाउन रोक्ने कस्को हिम्मत छ र हं? मैदानमा आईलाग्ने माथि समाज जाइलाग्ला भन्ने डर। समजलाई धेरै शेव गरेकि छिन् हरे, पैलेकि शमाजसेविक पो हुन्त, (दन्ते कथाम सुनेको थेँ मैले)।

जनताको अगाडि भुक्न र छिमेकीको सामु झुक्न साथ्मा प्रहरिलाइ कुट्नमा मसुर नाइक है होसियार। नाइकाकै कुरा गर्दा छिमेकमा भदै पनि छिन् क्यार। अलि अलि नट्कको चस्का पस्यो होलानि छिमेक भ्रमण गर्द यिनिलाई पनि कि कसो?

"जसो जसो दिल्लीका बजे उसो गरि पस्पोर्ट स्वाहा"।

यो के मन्त्र भनेर सोचेको? लौ यति पनि थाहा भएन मेरि बासै। अब नेपालमा सबै पुजा छिमेकी बजेले गर्नि रे। नेपलत जातिय सङ्ग्यतामा गयो। नेपालि पुरेत अनि भट्ट्लाइ ल्यायो भने जातिय कुरा सुरु होला। तेसैले नपालमा शान्ति सुरक्छ्या कायाम गर्न सबै काम छिमेका बाजेले गर्नि भाक छन्। ल हेरत कति शान्त छ नेपाल अैले। एउटा चरो मारेको नि सुनिदैन। दिल्लीका बाजेले जे मन्त्र सुनाउँछन् नेपाली हरुले गर्नु पर्छ रे।
क्रमश….

नया नेपाल

सबै दलहरुको स्वार्थि बिचार
देश भरि चल्यो है हाहाकार
मन्त्रि पदमा पैसाकै कारोबार
जनताहरु भए सबै बेरोज्गार

बिदेशिको गरेरै जयजयकार
हारेकालाई प्र।म को पुरस्कर
जातियतामा फेरियो देशको अनुहार
खै त कता छ नेपाली सरकार

नसम्जाई देउ मलाई

रम्न देउ मलाई मेरा भावनामा
अनगिन्ती चोट अनी गाउहरुमा
बाँच्न देउ मलाई मेरा कल्पनामा
टुक्रिएका र झुत्रिएका सोप्नहरुमा

भुल्न देउ मलाई मेरा मदहोशिमा
बिलाशि अनी बेहोशिहरुमा
बितन देउ मेरा रात एकान्तमा
अन्धकारमा अल्जिएक पर्तिबिम्बहरुमा

शिर्सक बिनाको रचना!!!

दोर्याउन चाहान्न म ति गल्तिहरु
अन्जानमा मैले गरिसकेँ
रित्याउन चाहान्न मेरा यि आँखाहरु
यिन्लाई खुसीले भरीसकेँ

नभिजाइदेउ फेरि मेरा यी आँखाहरु
जस्लाई मैले पुछिसकेँ
नकोट्याई देउ मेरा ती घाउहरु
तिनीहरु ऐले सुकिसके

यादेँ

आप आए मेरे ख्वाबोमे
सपनोमे छाए हो बाहरोमे
दिलकि हर धड्कनो मे
सासोँ मे हो हवा मे
बास आपिहो मेरे हर् दिशाओँमे


लिए जा राहाहुँ
आकेले
जिए जा राहाहुँ
आकेले

बस ढुंडरहा हुं आपको इन् फिजावोमे।

अबोध सोच!!

चिन्न त चिने मैले तिमीलाई
तर तिमीले बुझन बाँकी रहेछ
आफ्नो त ठान्यो मनले तिमीलाई
तर तिमीले अप्नाउन बाँकी रहेछ

भन्न खोज्छु मनका कुरा
तर मुखमा आइ अड्कि रहेछ
पोखन खोज्छु आफ्ना भावना
तर गँठो परी अल्झि रहेछ

सम्झन्छु म तिमीलाई, कल्पिरन्छु सँदैभरी
एकान्तमा बस्दा पनि, तिमीनै हुन्छै वरिपरी
अंखाको बाटो गरि मन मन्दिरमा आइदियौ
देबी सरह पुजा गरें, ह्रिदय भरी छाइदियौ।।

अर्थ !!

अनगिन्ती दु:ख त जीवनमा छदैछ
तर सुखको पल एक चोटी मात्र आउंछ
चिन्छ जस्ले, जिवनको आन्न्द पाउंछ
चिन्दैन जस्ले, आफ्नो सम्पुर्ण जिवन गुमाउंछ

खुसीका पलहरु भले सानै किन नहोस
तर त्यस्ले मनलाई हर्षित बनाउंछ
ठुलोको आसाम बांच्नेहरुको हातमा
अन्तत, केवल शुन्यता मात्र आउछ

आडिशेको मन र कुबेरको धन
कस्ले पो रित्याउन सक्छ होला
स-साना खुसीलाई अङ्गाल्दै हिँड
सफ्ल पाउनेछौ आफ्नो मानव चोला।